Przy wykonywaniu kopii przedmiotów, modeli i elementów użytkowych spore znaczenie ma sposób przeniesienia kształtu oryginału do przygotowanej formy. Na tym etapie łatwo przeoczyć detale, które w przyszłości wpływają na wygląd i wymiary gotowego odlewu. Znaczenie mają w głównej mierze grubość ścianek, obecność podcięć, głębokość detali oraz możliwość swobodnego wyjęcia szczegółu po związaniu masy. Materiały do odlewania i zalewania dobiera się zatem nie tylko i wyłącznie na podstawie rodzaju wykonywanego przedmiotu, niemniej jednak również planowanej liczby kopii i sposobu ich późniejszego użycia. Przy pojedynczych realizacjach można uwzględnić inne rozwiązania niż przy produkcji seryjnej, gdzie forma musi zachować własne właściwości przez wiele cykli pracy. Na prawdę istotna jest także zgodność poszczególnych materiałów. Nie każda masa odlewnicza współpracuje z dowolnym silikonem, środkiem rozdzielającym czy dodatkiem barwiącym. Przed rozpoczęciem właściwej pracy warto zatem sprawdzić zalecenia dotyczące łączenia konkretnych produktów.
Wykonywanie zalew o ogromnej głębokości wiąże się z innymi wymogami niż przygotowywanie cienkich powłok albo niedużych szczegółów. Żywica do zalewania występuje w różnych odmianach, które różnią się między innymi lepkością, nierzadko utwardzania i dopuszczalną grubością warstwy. Przy wyborze powinno się zwrócić uwagę na sposób, w jaki materiał będzie zachowywał się w formie. Jeśli ma wypełnić wąskie szczeliny, zbyt gęsta konsystencja może utrudnić dotarcie do w zasadzie wszystkich fragmentów. Z kolei przy dużych powierzchniach ważne staje się równomierne rozprowadzenie mieszanki i kontrolowanie jej temperatury podczas wiązania. Warto pamiętać, że proporcje składników nie są jedynie wskazówką dotyczącą przygotowania. Ich zmiana może wpłynąć na przebieg reakcji i właściwości końcowego produktu. Osobnym zagadnieniem jest skurcz materiału, który w niektórych zastosowaniach może powodować niewielkie różnice wymiarowe. Przy elementach wymagających szczegółowego dostosowania do innych części trzeba uwzględnić tę możliwość już na etapie projektowania.
Przygotowanie adekwatnej formy wymaga uwzględnienia zarówno rodzaju wzorca, jak i materiału, który zostanie w późniejszym czasie wlany do jej wnętrza. Silikon addycyjny i kondensacyjny różnią się sposobem utwardzania, stabilnością wymiarową oraz wymogami dotyczącymi warunków pracy. W praktyce szczególnie istotne jest sprawdzenie, czy powierzchnia modelu nie zawiera substancji mogących zakłócić reakcję wiązania. Problem może pojawić się na przykład wtedy, gdy wzorzec został wcześniej pokryty nieodpowiednim preparatem lub wykonano go z materiału niezgodnego z wybranym silikonem. Należy też dostosować twardość formy do kształtu odlewanego przedmiotu. Przy licznych podcięciach zbyt sztywny silikon może utrudniać wyjmowanie kopii, jednakże zbyt miękki może odkształcać się pod naciskiem masy. Znaczenie moraz konstrukcja formy. Przy bardziej rozbudowanych modelach używa się w pewnych przypadkach formy wieloczęściowe, które pozwalają oddzielić poszczególne fragmenty bez nadmiernego rozciągania materiału. Wymaga to jednakże szczegółowego zaplanowania miejsc podziału, ponieważ ich nieprawidłowe rozmieszczenie może pozostawiać widoczne ślady na gotowym elemencie.
W niektórych technikach zamiast żywic i mas syntetycznych stosuje się materiały mineralne. Gips do odlewów jest stosowany przy wykonywaniu ornamentów, elementów architektonicznych, modeli a także przedmiotów o zróżnicowanej fakturze. Podczas przygotowania powinno się zwrócić uwagę na odcinek rozdrobnienia proszku, temperaturę wody i czas mieszania. Zbyt długie przygotowywanie masy może skrócić czas, w którym nadaje się ona do wypełnienia formy. Nie bez znaczenia jest również chłonność samego podłoża. Jeżeli forma albo wzorzec mają kontakt z wilgocią, może to wpływać na powierzchnię i proces wiązania gipsu. W zależności od przeznaczenia używa się różnorakie odmiany tego materiału, ponieważ oczywiście nie każdy rodzaj ma taką samą odporność na uszkodzenia i obciążenia. Odlewy dekoracyjne i techniczne wymagają odrębnego podejścia do testom jakości. W pierwszym przypadku uwagę zwraca się na prawdę bardzo często na jednolitość powierzchni, ostrość krawędzi i odwzorowanie wzoru. Przy częściach technicznych sprawdza się głównie zgodność wymiarów, wielokrotność kształtu oraz właściwości materiału w ustaleniach użytkowania. Ewentualne niedokładności mogą wymagać dodatkowego szlifowania, dostosowania albo ponownego utworzenia elementu.
Więcej: różnica silikon addycyjny i kondensacyjny.