Wykonanie powtarzalnych części z blachy zaczyna się znacznie wcześniej niż w chwili uruchomienia prasy. Już wybór materiału może zdecydować o tym, jak będzie przebiegało późniejsze formowanie i jakie ograniczenia pojawią się podczas pracy. Różne gatunki metali mają odmienne właściwości, dlatego taki sam kształt nie za każdym razem można uzyskać przy zastosowaniu tych samych parametrów.
W przypadku cienkich arkuszy większe znaczenie może mieć podatność na odkształcenia, natomiast przy grubszych materiałach znacząca staje się siła potrzebna do wykonania konkretnej operacji. Elementy tłoczone wytwarza się zatem z uwzględnieniem zachowania blachy w trakcie całego procesu, a nie tylko i wyłącznie wyglądu gotowej części. W praktyce szczególnej uwagi wymagają miejsca, w których występują niewielkie promienie, nagłe zmiany szerokości lub otwory znajdujące się blisko krawędzi. Takie detale mogą wpływać na sposób prowadzenia materiału i wymagać zmiany kolejności poszczególnych operacji.
Dużą rolę odgrywa także przygotowanie arkusza przed najlepszym formowaniem. Sposób rozplanowania części na materiale wpływa na ilość odpadu, niemniej jednak także na kierunek, w którym blacha będzie poddawana odkształceniom. Nie każdy szczegół można dowolnie obrócić na arkuszu. Właściwości materiału związane z procesem walcowania mogą sprawić, że kierunek ułożenia ma znaczenie dla późniejszego kształtowania. W codziennej pracy technologicznej zwraca się także uwagę na miejsca, w których mogą powstać naprężenia. O ile konstrukcja detalu przymusza duże odkształcenie w jednym obszarze, próba utworzenia go w pojedynczym przejściu może prowadzić do uszkodzenia blachy. W takich sytuacjach stosuje się kilka etapów formowania. Każda kolejna operacja zmienia kształt materiału w kontrolowanym zakresie, choć jednocześnie wydłuża cały proces i wymaga dokładnego dopasowania narzędzi.
Samo tłoczenie może obejmować wiele różnych czynności, a ich kolejność nie jest przypadkowa. Wycinanie otworów przed uformowaniem części może dawać inny rezultat niż wykonanie ich po nadaniu dobrego kształtu. Tożsamo wygląda kwestia gięcia oraz przetłaczania, ponieważ wcześniejsze odkształcenie blachy może zmodyfikować jej zachowanie podczas dalszej operacji. Tłoczenie metalu wymaga zatem spojrzenia na detal jako na ogół. Ważne są nie tylko wymiary końcowe, lecz też to, co dzieje się z materiałem wśród kolejnymi etapami. W przypadku produkcji seryjnej dochodzi jeszcze kwestia zużywania się narzędzi. Z zdarza się, że ich powierzchnie robocze mogą przekształcać swoje właściwości, co może mieć wpływ na powtarzalność części. Dlatego kontrola wymiarów wykonywanych elementów daje możliwość zauważyć stopniowe zmiany, zanim staną się wyraźnym kłopotem technologicznym.
Na rezultat wpływają też warunki, które na 1-szy rzut oka mogą wydawać się drugorzędne. Znaczenie ma sposób mocowania arkusza, dokładność ustawienia narzędzi, stan powierzchni roboczych oraz właściwe prowadzenie materiału. W współzależności od rodzaju operacji wykorzystuje się również odpowiednie środki ograniczające tarcie pomiędzy blachą a szczegółami narzędzia. Ich ilość musi być dostosowana do konkretnego procesu, ponieważ zbyt mała albo zbyt duża ilość może zmienić warunki formowania. W trakcie oceny gotowych części sprawdza się nie tylko podstawowe wymiary, niemniej jednak również kształt, jakość krawędzi i miejsca zwłaszcza narażone na pękanie albo miejscowe odkształcenia. Takie podejście pokazuje, że prawidłowe wykonanie detalu jest uzależnione od wielu powiązanych ze sobą decyzji technologicznych. Dosłownie dobrze opracowany kształt wymaga dobrego materiału, narzędzia i kolejności operacji, aby można było zyskać część zgodną z przyjętymi wymaganiami.
Dodatkowe informacje: obróbka wibrościerna.